X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

از خویش گفتن ها.....

دلم از دنیا که میگیره بغض هام رو این جا فریاد میکنم..

من وتو....

من و تو از دوسو می نگریم                              زندگی این دروغ زیبا را


تو در آن پر امید می نگری                                  جلوهای خوش و فریبا را

                      

                                 *********************


آنچه بهر تو مایه ی شادیست                         می شود رنگ گونه غم من


آنچه اکنون بهشت خرم توست                        زندگی را کند جهنم من


 

                               ********************

تو ندانی که ریزش یک برگ                               بهر من آورد چه اندوهی


یا چه با من کند به گاه غروب                             پاره ابری به تیغه ی کوهی


                         **************************


پیش چشم تو اوفتادن برگ                              خود همان اوفتادن برگ است


پیش چشم من ای دریغ دریغ                             اینکه پایان زندگی مرگ است


                           ************************


تو چو گل باز میشوی از شوق                                  زیر باران برگهای خزان


من بلرزم چو بادها لرزند                                 برگ ریزان زبیم باد وزان



                          *********************

برفراز سر تو شاهد باد                                  برف بهمن شکوفه باران است


چون نهی تاجی از شکوفه به سر                  پشت آینه آب باران است

                                       

                              *****************


من به خون غروب مینگرم                             زنده پایان عمر دنیا را


تو در آن مرگ تلخ میبینی                          خواب شیرین صبح فردا را



من نمی دانم از چه از بر من               هر سر آغاز عین پایان است


زندگی را چنان که میبینم                     مرگ در جوش آن نمایان است


                                 **************

یک طلوعم به سر نشد که به لب                هاله ی آهی از دریغ نبست


روزی از عمرمن به شب نرسید                که غروبش به اشک من ننشست


                                     ************


اینم اما تو در خیال از من                          آدمی مثل خویش ساخته ای


نگهم میکنی و میخندی                            که چه آسان مرا شناخته ای



پ.ن:دو روز بود می آومدم تا یه مطلب شاد برای دوستای که ازم درخواست کرده


بودن بنویسم اما نمی شد....


شاید رنگ خنده رو گم کرده بودم....این شعر بیان کننده ی تمام حرفای منه..


ببخشید خواستم نشد.....این شعر برای من نیست فقط وصف احوال من است....

+ نوشته شده در چهارشنبه 9 فروردین‌ماه سال 1391 ساعت 10:13 ب.ظ توسط خاطره | 8 نظر