X
تبلیغات
نماشا
رایتل

از خویش گفتن ها.....

دلم از دنیا که میگیره بغض هام رو این جا فریاد میکنم..

بوی باران

بوی باران میدهم ـ چون آسمان ـ ابرهای سینه بارانی شدند

                                                                            بغض خشکیده دوباره تازه شد


                                                                           در هوای تو دل بارانیم......


زیر بارن شست وشو کردم نگاه خویش را ـ در خیابان ـ

                                 آدمک ها چتر خود خواهی به سر

                                                                             ـ رد تنهایی خود را می خرند ـ


دست باران خورده ای ،دیگر نمی شوید غمی....


باور شادی دگر افسانه شد ......


های مردم ! کوچه ها و چاله ها

                                            پرز حسرتها ست  ـ اما بی کسی ـ پای گل کرده است و


                                            هر جا می رود ! عکس نکبت می کشد بر سایه ها


وای از این تردید باران خورده ی بی باوری ....


وای از اشکی که گاهی می خزد

                                                    ـ از نگاه تلخ، درد و احتیاج ـ


باز باران....

                          دفتر درد مرا از نو نوشت........





                                                



+ نوشته شده در پنج‌شنبه 5 آبان‌ماه سال 1390 ساعت 09:53 ب.ظ توسط خاطره | 9 نظر