X
تبلیغات
نماشا
رایتل

از خویش گفتن ها.....

دلم از دنیا که میگیره بغض هام رو این جا فریاد میکنم..

پایان عذاب زیستن...

     مرگ را باور کردم  با بوی تعفن  خیاتنش 

 

   بر بالای گور خویش ایستادم وکفن پیچی لحظه های بودن را تماشا کردم  

 

   بدنم حسرت وار چنگ بر گور میزدو خاک٬ بودنم را محکم تر در آغوش می کشید

 

    صدایی شیرین٬ تلقین  می خواندومن آرزو هایم را خفته می دیدم ...

 

     چه لبخند شیرینی شد٬ پایان عذاب زیستن 

 

     دیده آرام بستم  وسایه ها دور و دورتر شدند 

 

   مور  های همنشین ٬غرورم را به تاراج بردند 

 

         و...... 

 

     

              چه تلخ است! خیانتی بنام زیستن.....

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 2 مرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:53 ب.ظ توسط خاطره | 3 نظر