X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

از خویش گفتن ها.....

دلم از دنیا که میگیره بغض هام رو این جا فریاد میکنم..

پندار زیستن

  پایان راه همان آغازی شد که انتظار داشتم .....

 

  آینه ی بودنم پر شد٬ ازغباری که خویش را هم نمی شد دید !!!

 

   فاصله ها-راه ها-تو را از من گرفت 

 

                                               نه!من تو را از خود گرفتم....... 

 

        آن زمانی که تپش رسیدن جاری بود 

 

  ونم ناکی باران بودن٬از ناودانهای عشق پایین می آمد 

 

   وصلابت قدم های تردید لرزان بود ......

 

    شکایت و گلایه در کوچه های خلوت ذهن  نبود...

 

   وسرشاری یادت هر لحظه چون عطر نفس با من بود 

  

.     

    ........

 

          ناگاه ندانسته دستم رها شد از بوی ماندنت 

 

   تو باد شدی  بر گندم زار بی کسیم و شهر به شهر رفتی 

 

   بعد تو من ماندم  یک کشور بی کسی....

 

   بعد تو من ماندم و ناله هایی که فقط در خود فریاد کردم 

 

    بغض شد راه دار صدایم  

 

    وخند های عوام فریبانه و صورتی که....

 

   سرخ به سراخاب سیلی های درد زده ی یاس می کردم 

 

   اکنون آنچه در من است 

 

                                   ذرات پندار زیستن است.....

+ نوشته شده در چهارشنبه 29 تیر‌ماه سال 1390 ساعت 08:36 ق.ظ توسط خاطره | 3 نظر